GROOT of GROOTS?

Regelmatig krijgen we van bezoekers aan onze kerk of kerkhof te horen, waarom zowel het gebouw als de laatste rustplaats erachter zulke opvallende afmetingen hebben.

Het voert te ver om hierop uitgebreid in te gaan. Wie het volledige antwoord hierop wil lezen, zal de bijsluiter moeten lezen die lezers van ons Parochienieuws deze maand krijgen. Op de website van de Pater Damiaanparochie zullen hiervoor ook meer ruimte hebben dan in ons blad.

’s-Heerenhoek was eind 18e eeuw tot halverwege 20e eeuw een opvallend dorp als het om geloofszaken ging. Toen hervormden merkten dat hun dorp steeds meer ‘roomse’ boeren  trok, lag het in de lijn dat ze of verkasten naar kernen met een meer protestants-christelijke signatuur, of ‘veroordeeld’ werden tot elkaar. De eerste (bescheiden) kerk van 1796 zou – ook na talrijke verbouwingen en uitbreidingen- niet meer voldoende capaciteit kunnen bieden aan de toestroom die vooral tweede helft 19e eeuw en begin 20e eeuw op gang kwam. Ook gelovige katholieken uit buurdorpen Ovezande, Borssele, Nieuwdorp en Lewedorp hadden er een uur meer te voet voor over, om op zon- en feestdagen te komen kerken.

Wie kerkt wil ook bij diezelfde kerk begraven worden en dus werd in verschillende fasen ook het kerkhof stelselmatig vergroot tot een capaciteit van 1500 personen.  Ruimte was er volop; er werden zelfs begin 20e eeuw voetbalvelden, scholen, een klooster en een dorpshuis op kerkelijke grond aangelegd. Je mocht ’s-Heerenhoek best een katholiek bolwerk noemen.

Het katholieke geloof uitdragen in alle mogelijke vormen hoorde daarbij. Je was trots (grôôs) dat je ‘rooms’ was en iedereen mocht het zien: in de kerk, maar ook daarbuiten. Klederdracht, onderwijs en kerk ondergingen een metamorfose binnen het Rijke Roomsche Leven’’. Die sporen zijn er nog, al is de kleur wat fletser geworden….