De Goede Week- Stille Zaterdag en Pasen

De laatste jaren zijn we vertrouwd geraakt met de traditie dat in een van de kerken binnen elk cluster het paastriduüm gehouden wordt. Dit jaar viel  helaas cluster-west hier buiten, omdat er niet voldoende voorgangers waren om dit in alle drie de clusters te kunnen realiseren. Jammer, maar begrijpelijk.

We waren gelukkig wel in de gelegenheid om de Goede Week te openen met een speciale Palmpasen, die de bijnaam ‘Palmzaterdag’ kreeg, omdat de viering op de reguliere vierde zaterdag van de maand viel. De kandidaat-communicanten konden zich op eigen wijze presenteren en brachten met hun palmtakken en eigen stijl van kennismaking toch nog een ‘hosanna’-stemming in deze eucharistieviering die weer eens werd opgeluisterd met de klanken van een select deel van het Missicanto-koor.

Op Goede Vrijdag hebben we geprobeerd de kruisweg nieuw leven in te blazen door de veertien staties van hun vertrouwde plek te halen en ze – voor de camera- iedereen konden laten zien. Ook de begeleidende teksten waren gemoderniseerd en zorgden samen met kleurenfoto’s voor een nieuw kruiswegboekje.  De bijpassende – ook nieuw gekozen- gezangen werden door aanwezigen en Kerk-TV-kijkers gewaardeerd.

Op Goede Vrijdag mochten leden van Missicanto hun bijdrage leveren aan een van de drie vieringen in Goes. Ook hier merkte je dat het animo om te zingen duidelijk aanwezig was bij deze leden. ’s-Heerenhoek kon zo toch ook ‘kleur’ geven aan deze bijzondere dag.

Samenkomen om de paaskaars te ontsteken heeft meer betekenis dan het lijkt: als parochiekernen draag je samen het licht over van Goes naar je eigen kerk op Eerste Paasdag.

Wat een hoogfeest zou moeten zijn, leek even een dieptepunt te worden….de verwachte voorganger kwam niet opdagen en dus moest die ochtend om negen uur in ras tempo alles worden aangepast: voorganger- teksten- overweging en de eucharistieviering werd een dienst van Woord en Communie. De aanwezigen konden, na een korte pauze,  zich gelukkig toch vinden in de vorm waarbinnen we mochten werken. Ieder kon na afloop een lichtpuntje meenemen naar een eigen plek, want: er schijnt licht op het einde van de tunnel!

De meerwaarde van een dergelijke improvisatie is het bewijs dat we samen als geloofsgemeenschap flexibel, sterk en gemotiveerd zijn om te laten zien dat we staan voor ons geloof!