MARINUS VERTREKT

Ongeveer twintig jaar heb ik met veel plezier aan ‘Parochienieuws’ meegewerkt. Toen Ovezande stopte met het eigen blaadje, en deel ging nemen aan het gezamenlijke blad voor de katholieke kerken op de Bevelanden en Schouwen, werd ik om mijn medewerking gevraagd. Daar ben ik op ingegaan. Al die jaren heb ik samen met Nicole Boonman de plaatselijke bijdrage van de parochiekern verzorgd. Ik ben gezegend met een goed Nederlands woordbeeld. Het lukt me meestal wel om iets ingewikkelds toch in eenvoudige termen te omschrijven.

Maar zó veel heb ik niet hoeven schrijven. Tegen de tijd van het inleveren, komen de stukjes als het ware aangewaaid. Dat is wel eens anders geweest: ik heb in het verleden meer blaadjes gemaakt, maar die moest ik vooral zelf vol schrijven. Ovezande treft het met een groepje mensen die hun activiteiten tijdig aankondigen en daar de beste bewoordingen voor weten te vinden. Het maakte ook indruk op me om de overledenen door de vermelding in ‘Parochienieuws’ de laatste eer te bewijzen. Ook bij mensen die ik niet persoonlijk kende. Ze hebben hun hele leven lang hun best gedaan, dan nemen we afscheid, en ze worden nog een keer in het blad genoemd. Gedachtenisprentjes waren altijd erg handig om meer te weten. Nicole zorgt overigens voor de gewone en dagelijkse contacten met de parochiekerncommissie, en zo zitten we overal dicht bovenop. Dat heb ik trouwens altijd als erg prettig ervaren, dat je zo nauw bij alle gebeurtenissen betrokken bent. Van het eigen dorp, maar ook van de bredere omgeving.

De vergaderingen van de volledige redactieraad heb ik altijd gezellig, onderbouwend en motiverend gevonden. Je hoort van je collega’s van andere plaatsen waar ze mee bezig zijn, waar ze tegenaan lopen, en hoe ze het oplossen. We lezen elkaars stukjes ook aandachtig door, en omdat we elkaar kennen, is het net alsof we er een beetje bij zijn. En daar kan ieder dan weer van profiteren. Ik vond het zelf belangrijk om naar elkaar toe te groeien. We zitten hier niet voor ons eigen plezier, maar omdat we ons onderdeel weten van een groter geheel: de kerk.

In mei ga ik met pensioen, en rond die tijd hoop ik ook te kunnen verhuizen. Niet omdat ik hier wegvlucht, maar omdat ik weer eens een nieuwe start wil maken, en een andere horizon opzoek. Er is al voor mij een overigens erg vrolijk einde gekomen aan mijn aanwezigheid in de werkgroep liturgie. Ook van  het koor zal ik me steeds meer terugtrekken. Nu ik ver weg op huizenjacht ben, kan ik me niet meer vastleggen aan afgesproken tijden. Ja, net precies in het jubileumjaar, maar ik zal nog wel wat meemaken. Ik laat het redactiewerk voor ‘Parochienieuws’ in het volste vertrouwen over aan  Nicole Boonman en Els Rentmeester. Ik wil graag alle mensen die meegewerkt hebben aan veel en mooie kopij over Ovezande, steeds met een ruime keuze aan foto’s, hartelijk bedanken voor jullie inzet en geestdrift.

 Marinus Bierens

Vorig artikelKOFFIEOCHTENDEN
Volgend artikelTHEEHUIS DE PASTORIE