INTERVIEW MET OAL IN

Kim Voet, lid van koor Oal In. Kim is 46 jaar oud, getrouwd met Peter, en heeft drie kinderen. Ze is woonachtig in Ovezande en lid van het koor Oal In.

Kim, wat is je functie binnen Oal In en welke taken heb je?

Een van mijn taken is bestuurslid van koor Oal In. Dit doe ik samen met vier andere koorleden. Sinds de uitbraak van de Corona heeft dit nog meer vorm gekregen. Er is vaker overleg over de ‘regeltjes’, wat mag wel en niet en hoe geven we dit vorm. Verder beheer ik de financiën en ben ik contactpersoon. Als ik tijd heb, help ik om de viering voor te bereiden. Vanwege mijn onregelmatige werk in de zorg heb ik daar niet altijd de mogelijkheid voor. De taken worden vaak gedaan door hetzelfde clubje. Dat is wel eens lastig. Binnen het koor ben ik sopraan.

Hoe lang ben je lid van het koor?

Ik ben lid van het koor sinds m’n twaalfde, al 34 jaar. Vroeger was het een vanzelfsprekendheid: je ging naar Goes naar school en werd dus lid van het (toenmalige) R.K. Jongerenkoor uit Ovezande. Een naam hadden we toen nog niet. Je vriendinnen deden dat ook en van huis uit werd het gestimuleerd. Ik heb het altijd leuk en gezellig gevonden! Toentertijd was het nog onder de bezielende leiding van pastoor Pontenagel. Het jongerenkoor is in november 1970 door hem opgericht. Dat betekent dus dat we al ruim 50 jaar bestaan maar dit nog niet hebben kunnen vieren … Zodra Corona onder controle is hopen we hier nog uitgebreid aandacht aan te kunnen schenken.

Wat vind je leuk aan het zingen bij Oal In?

Ik geniet van het samen zingen en het sociale wat het koor ook meebrengt. De betrokkenheid bij de kerk heb ik van huis uit meegekregen. Mijn moeder is ook al heel lang actief in de parochie. Ik kreeg dit met de paplepel ingegoten. Vroeger was het allemaal wel wat anders. Pastoor Pontenagel en pastoor Brooijmans waren meer vooruitstrevend. Ze wilden meer jongeren betrekken bij de kerk. We werden als liturgische werkgroep iets vrijer gelaten. De pastoor gaf uitleg over het evangelie van de betreffende viering. Wij zochten daar lezingen en liedjes bij. Samen met de pastoor gaven we vorm aan de viering. We waren uniek in het, als jongeren zèlf, invulling geven aan de viering. Tegenwoordig worden er meer eisen aan de viering gesteld. Wel is er af en toe een pastor aanwezig bij het maken van de viering.

Hoe ervaar je het zingen in deze Corona tijd?

In het begin mochten we nog met maximaal acht leden zingen. Vanaf december mocht dit helaas niet meer. In december werd ging ook de kerstnachtmis niet door. Toen werd het allemaal wel moeilijk en lastig. Toen de maatregelen in januari weer verder werden aangescherpt en we maar met vier mensen mochten zingen, hebben we in overleg besloten om geen diensten meer te verzorgen. Op Goede vrijdag hebben we wel de kerkdienst opgeluisterd met een klein groepje.  Nu is het afwachten wat er eventueel de komende tijd weer wel en niet mag.

Wat mis je het meest aan het niet samen repeteren en een viering opluisteren?

Ik mis vooral een stukje samenzijn, verhalen horen van elkaar, bijkletsen. Ook geeft zingen ontspanning. Je mist gewoon de  mensen die je wekelijks zag. Gelukkig werk ik zelf in de zorg, zodat je op locatie nog wel mensen ontmoet.

Wat zou je tegen iemand zeggen die twijfelt om te komen zingen?

In Ovezande mogen kinderen vanaf hun eerste communie instromen in het koor. Vind je zingen leuk maar twijfel je? Kom gezellig eens paar keer meezingen en sfeer proeven!

Kim, wil je verder nog iets kwijt?

Ja, de toekomst van onze kerkgemeenschap is onzeker. Mag onze kerk open blijven? Hoe gaan we het verder doen met ons koor? Wat gebeurt er na Corona? Blijft iedereen nog betrokken bij het koor. Dit zijn wat punten die me wel bezig houden. Maar vooralsnog eerst de Corona maar eens de baas worden!

Nicole Boonman