DODENHERDENKING

Zo eenvoudig en toch zo indrukwekkend. Zo was het op 4 mei jl. om tien minuten voor acht ‘s avonds. Alle voorschriften en protocollen ter harte nemend, herdachten we de gevallenen tijdens de Tweede Wereldoorlog; niet alleen hen die voor onze vrijheid streden, ook de mensen die zomaar werden weggerukt uit hun gezinnen en families. Het verleden werd haast tastbaar, daar bij het oorlogsmonument op ons kerkhof. Als monumenten zouden kunnen spreken, zou al het verdriet en de pijn weer voelbaar zijn. Daarom is het belangrijk dat we de verhalen blijven doorvertellen, juist aan hen die deze strijd gelukkig nooit moesten doormaken. Vooral dank aan Erik Remijn die vanaf de toren de taptoe blies en nu al zei: ‘Volgend jaar ben ik er weer, omdat herdenken van zoveel waarde is’.